Af íslenskuhallærum...

Ég sat sem steinrunninn fyrir framan kassann í gær og glápti á unga Reykvíkinga tala um sitt ylhýra. Þeir tjáðu sig um áhyggjuleysi yfir (fram)þróun íslenskunnar síðustu árin í tenglsum við aukið samband við um heiminn og aukið frjálsræði í tjáskiptum, td. blogg. Fréttamaður tók viðtal m.a. við eina stúlku sem hefur tamið sér það að segja: "Opnaðu dorina!" í stað þess að brúka það sem henni var kennt og segja: "Opnaðu hurðina!". Hún semsagt kaus að nota enska orðið yfir "hurð" þ.e.a.s. "door" með þessum líka hörmulegu afleiðingum. Blessunin réttlætti svo málfar sitt með því að eðlilegt væri að tileinka sér orð til að tungan yrði tamari eða eitthvað álíka gáfulegt. Það er eitt að nota tökuorð úr öðru tungumáli og heimfæra upp á íslensku, en annað að misnota erlend orð í sínu eigin móðurmáli. Mér þótti þetta ankanalega orðaval eins órökrétt og blátt áfram fáránlegt. Hvílíkt orðskrípi, mér blöskraði. Legg til að þessi stúlka verði hneppt í varðhald fyrir aðför að íslensku máli. Og svo finnst fólki þetta bara allt í góðu...

Sökum þessa hef ég kosið að gerast öfgamaður og stofna hreintungufélag á Íslandi.