Hoppað upp í rútu í Borgarnesi, brunað gegnum borgina, upp á Miðnesheiði og 140 menntskælingar takast á loft á leið til fyrirheitna landsins. Lentum í borg nærri ferðamannanýlendunni Sunny Beach og héldum þangað beina leið á hótelið Flamingo. Ég rölti í bítið ásamt öðrum um svæðið og okkur var boðin gisting á á erótískum skemmtistað. Ansi áhugaverð fyrstu kynni af landi og þjóð. Annars renna þessir dagar allir saman í eitt. Reis úr grjóthörðum bedda á hótelherberginu um hádegisbilið, át, slappaði af hér og þar fram að kvöldmatarleytinu, át, djammaði, svaf... Ósköp ljúft og einfalt líf í hálfan mánuð.
Þessi staður er bersýnilega mjög ungur ferðamannastaður og bera nafngiftir í og á staðnum því skýrt vitni; Sunny Beach, Flower Street, Flamingo, Tropicana etc. etc. Það var mjög ódýrt að lifa þarna enda greip neysluæðið mann fastatökum og hvergi var til sparað í mat og drykk á veitinga- og öldurhúsum bæjarins eða smáverslunum í þúsundatali. Þar versluðu smákaupmenn með merki á borð við Diesel, Puma, Ray Ban, Dolce & Gabbana, Gucci og Tommy Hilfiger af miklum móð á afar hagstæðum kjörum. Nýjustu kvikmyndirnar sem varla enn sjást í bíói fylltu þartilgerða rekka. Eitthvað segir mér að lítt sé hirt um höfundarréttinn þar ytra. Sölumennskan er yfirþyrmandi, en á Sunny Beach eru ekki ekki útkastar á veitinga- og skemmtistöðum, heldur innkastarar. Sem sýnd veiði var maður besti vinur veitingamanna en hunsaði maður þá hötuðust þeir við mann. Þessu var svipa farið með hórurnar. Ein bauð mér munnmök fyrir 300 ISK. Ég afþakkaði pent. Og þó maður þættist vera hommi héldu þær samt áfram að áreita mann og spörkuðu eða slógu ef maður rétti ekki út skaufann.
Þarna skammt frá var lítil eyja, þakin kirkjum síðan sautjánhundruðogsúrkál. Hún er víst á þjóðminjaskrá UNESCO og heitir Nessebar. Þökk sé ákaflega einföldu og ódýru strætisvagnakerfi skrapp ég þangað oftar en einu sinni enda fagurt um að lítast. Þröngar götur, skransalar, fornminjabúðir, veitingahús og kirkjurústir gáfu staðnum líf. Einn besta veitingastað svæðisins, Romantika, mátti finna á eyjunni. Annar góður hét Piccadilly með búlgarskri Irion-steik. Helsti skemmistaðurinn var Lazur, Disco Club. Speisaður neónstaður með sama lagalistann mörg kvöld í röð... partý. Músíkin í Búlgaríu er ferleg og eftir hálfan mánuð af stanslausum hamarshöggum fer þessi teknósíbylja að verða dálítið þreytandi þó svíasmellurinn
Boten Anna sé teiti. Maður skal varast lögguna sem byggir sitt land ekki með með lögum heldur lemur og rukkar af tilefnislausu og leigubílstjórum sem ræna sama manninn tvisvar sinnum sama kvöldið.
Einn af hátindum ferðarinnar var ferðin til Istanbúl, Konstantínópel, Miklagarðs. Þar barði ég augum í Bláu moskuna, Hagia Sofia, 3000 ára gamlar broddsúlur og konungshöll. Verslaði mér tvö tyrknesk hljóðfæri, fór ekki til Asíu og drakk Sviss mokka á Starbucks. Komst að því að Búlgarir gera betra kebab en Tyrkir og sá rússneskan leigumorðingja á hótelinu okkar í Istanbúl. Umferðarmenningin er hreint stórslys og öruggast að halda sig innandyra. Þessi 10 milljón manna stórborg heillaði og mig langar að koma þangað einhvern tíman aftur.
Svo loks eftir tveggja vikna teiti með tilheyrandi skemmtun, skoðunarferðum, fylleríi, vægum matareitrunum og sigri 4.X í strandblakinu snerum við heim öllsömul, nokkurnvegin ósködduð eftir ferðina. Svo tókst náttúrulega helvítis vallarstarfsmönnunum á flugvellinum í Bourgas að skilja aðra töskuna mína eftir í Búlgaríu og hef ég ekki enn fengið hana í hendurnar. Hún er þó víst komin til landsins þannig að ég örvænti ekki.
Svo mætti ég keikur í skólann í 4.X. Keypti mér eina eldavélarhellu í BYKO svo ég geti hitað mér kaffi í nýju espressokönnunni minni og fékk heimanám í stærðfræði fyrsta skóladaginn. Allt komið í samt lag á ný...
