Af gyðjum og hrottaskap

Örvæntingarfulli uppgjafarsjómaðurinn sem hafnaði sjóferð á dögunum hefur fengið uppreisn æru. Hann fær brátt tækifæri til að anda að sér frískandi úthafsloftinu, lykta af Atlantshafinu, stíga ölduna, segja "harr harr harr" og síðast en ekki síst míga í hafið bláa hafið. Það er mikið atriði...

Fór í sund á dögunum. Ætti eiginlega að fá viðurnefnið Ottó - L(eiðinlegi) eftir þetta. Lögin var full af fólki enda glampandi sól, en ég ætlaði mér sko ekki að liggja í einhverju sólbaði. Greip því á það ráð að draga eina af flotlínunum yfir lögina til að fá minn sundfrið fyrir lítt hrifnum almúganum. Þannig eignaði ég mér tæplega þriðjung laugarinnar. Afar einfalt og áhrifaríkt en ekkert rosalega vinsælt. Ojæja...

Þá fékk ég undir hendurnar nýju Muse-plötuna Black Holes and Revelations. Glöggir hlustendur ættu að veita nýjum tónum athygli. Platan er mun bjartari en Absolution þá stutt sé í dramatíkina hjá Bellamy, sbr. upphafslagið Take A Bow. Þeir eru orðnir dansvænni og ber fyrsta smáskífan Supermassive Black Hole því skýrt vitni. Þeir eru meira fyrir hvurskonar svuntuþeysarahljóð og finnst manni að þeir tónar lyfta plötunni að eins upp og gera hana glaðlegri. Það vottar fyrir ádeilu á valdamestu menn heims og er það vel. Lokalagið Knights of Cydonia er kraftmikill lokahnykkur á þessa ágætu fjórðu plötu Muse. Hér getið þið svo horft á fremur sýrt myndband við hið skemmtilega Supermassive Black Hole. Mæli með því.