Þá er kannski rétt að stinga niður penna.
Nú er kominn miður september. Haustið er komið. Napur vindurinn hvín um sölnuð laufin sem falla þungt til jarðar. Það snjóar í fjöll. Það er kalt úti. Og mitt í allri dramatíkinni staulast ég í vinnuna. Feta yfir hæðir og frostkaldan mel. Undir lágnættið. Ég er nefnilega farinn að vinna á sambýli hér á Akureyri og er eingöngu á næturvöktum. Það er ágætt. Mun skárra en Vestfjarðarmiðin. En óskaplega lækkuðu launin. Það verður bara að hafa það.
Sjósóknin varð nú hálf endasleppt þetta sumarið. Fyrir eigin klaufaskap var ég sendur í land - en ég klemmdi einn baugfingur allhressilega. Fingurgómurinn hálfur af. Sem betur fer hékk hann á og doktorinn saumaði hann við restina af sjálfum mér. Hann er nú óttalega ljótur ennþá blessaður, hálf skakkur allur og skældur. Í sárabætur fór ég þó hálfum mánuði fyrr í land en ella - ég grét það ekki.
Milli þess sem ég vinn hugum við Kristín að utanferðinni en nú er að koma mynd á túrinn. Við eigum pantað flug til London 4ða janúar og frá London til Mumbai (Bombay) á Indlandi þann 8. Við ætlum þvert yfir N-Indland með viðkomu í Nýju Dehlí, Taj Majhal. Við áætlum mánuð á Indlandi. Þá hefjum við okkur til flugs eilítið austar. Okkur langar að svipast um í Víetnam, Laos, Kambódíu og Tælandi. Sennilega förum við nú ekki til allra þessara landa - en hver veit.
Næst ætlum við til Nepal og frá Kathmandu prílum við yfir Himalaya til Tíbet í Kína. Á leiðinni ætlum við að skoða Snjómanninn ógurlega. Frá Lhasa í Tíbet tökum við stefnuna á Beijing með viðkomu á Yangtze-fljóti og heljarstíflunni, í Hong Kong og Shanghai. Þá fer enginn til Kína án þess að ganga á Kínamúrnum og há hildi við hlið Terrakotta-leirkallanna . Í maíbyrjun tökum við Síberíuhraðlestina frá Beijing, gegnum Mongólíu til Moskvu í Rússlandi. Vonandi stöldum við við í Ulaan Baatar, í Irkutsk (og förum á skauta á Bajkal-vatni) og í Tomsk (ekki Omsk).
Í Moskvu vil ég sjá Lenín í sem liggur andvana, máttvana, magnvana í glerkassa á Rauða torginu. Þá liggur leiðin með lest (sem var sprengd nú fyrir skemmstu) til Santki Pétursborgar og þaðan yfir til Finnlands og Svíþjóðar. Svo um mánaðarmótin maí-júní á næsta ári lendum við heima í heiðdalnum, staurblönk með slitna skó. Rétt í tíma til að mæta á júbíleringuna. Mikið hlakka ég til.
Það er ágætt að geta leitt hugann að þessu öllu saman sem framundan er en við Kristín erum næstum ein eftir hér á Akureyri. Flestallir aðrir eru horfnir út eða suður. Og svona rétt á meðan þetta ástand varir dauðlangar mig í skóla. Ég uni mér stundum við lestur áfangalýsinga eðlisfræðikúrsa sem kenndir eru í HÍ. Svo væri gaman að taka nokkra hugvíkkandi áfanga með allri eðlis- og stærðfræðinni. Þá er ég þegar farinn að horfa lengra - út fyrir landssteinana. Í dag langar mig í framhaldsnám í Trinity College í Cambridge á Bretlandi. Og feta í fótspor Newton, Russels og Wittgensteins. Kannski langar mig annað á morgun. Það kemur í ljós...
Sjósóknin varð nú hálf endasleppt þetta sumarið. Fyrir eigin klaufaskap var ég sendur í land - en ég klemmdi einn baugfingur allhressilega. Fingurgómurinn hálfur af. Sem betur fer hékk hann á og doktorinn saumaði hann við restina af sjálfum mér. Hann er nú óttalega ljótur ennþá blessaður, hálf skakkur allur og skældur. Í sárabætur fór ég þó hálfum mánuði fyrr í land en ella - ég grét það ekki.
Milli þess sem ég vinn hugum við Kristín að utanferðinni en nú er að koma mynd á túrinn. Við eigum pantað flug til London 4ða janúar og frá London til Mumbai (Bombay) á Indlandi þann 8. Við ætlum þvert yfir N-Indland með viðkomu í Nýju Dehlí, Taj Majhal. Við áætlum mánuð á Indlandi. Þá hefjum við okkur til flugs eilítið austar. Okkur langar að svipast um í Víetnam, Laos, Kambódíu og Tælandi. Sennilega förum við nú ekki til allra þessara landa - en hver veit.
Næst ætlum við til Nepal og frá Kathmandu prílum við yfir Himalaya til Tíbet í Kína. Á leiðinni ætlum við að skoða Snjómanninn ógurlega. Frá Lhasa í Tíbet tökum við stefnuna á Beijing með viðkomu á Yangtze-fljóti og heljarstíflunni, í Hong Kong og Shanghai. Þá fer enginn til Kína án þess að ganga á Kínamúrnum og há hildi við hlið Terrakotta-leirkallanna . Í maíbyrjun tökum við Síberíuhraðlestina frá Beijing, gegnum Mongólíu til Moskvu í Rússlandi. Vonandi stöldum við við í Ulaan Baatar, í Irkutsk (og förum á skauta á Bajkal-vatni) og í Tomsk (ekki Omsk).
Í Moskvu vil ég sjá Lenín í sem liggur andvana, máttvana, magnvana í glerkassa á Rauða torginu. Þá liggur leiðin með lest (sem var sprengd nú fyrir skemmstu) til Santki Pétursborgar og þaðan yfir til Finnlands og Svíþjóðar. Svo um mánaðarmótin maí-júní á næsta ári lendum við heima í heiðdalnum, staurblönk með slitna skó. Rétt í tíma til að mæta á júbíleringuna. Mikið hlakka ég til.
Það er ágætt að geta leitt hugann að þessu öllu saman sem framundan er en við Kristín erum næstum ein eftir hér á Akureyri. Flestallir aðrir eru horfnir út eða suður. Og svona rétt á meðan þetta ástand varir dauðlangar mig í skóla. Ég uni mér stundum við lestur áfangalýsinga eðlisfræðikúrsa sem kenndir eru í HÍ. Svo væri gaman að taka nokkra hugvíkkandi áfanga með allri eðlis- og stærðfræðinni. Þá er ég þegar farinn að horfa lengra - út fyrir landssteinana. Í dag langar mig í framhaldsnám í Trinity College í Cambridge á Bretlandi. Og feta í fótspor Newton, Russels og Wittgensteins. Kannski langar mig annað á morgun. Það kemur í ljós...
Ottó reit klukkan 08:36
