Af rasísku veggjakroti og málverndun...

Á dögunum fluttu fréttmenn fregnir af rasísku veggjakroti í Reykjavík. Ósmekkleg slagorð á borð við "White power" og "Death to all immigrants!" dönsuðu kringum rauðmálaðan hakakross. Burtséð frá innihaldi þessara ógeðfelldu útrópana fæ ég ekki skilið hvers vegna þeir þjóðernissinnar sem standa þar á baki rita ekki slagorðin á íslensku. Hér er fyrst og fremst um að ræða fólk sem er af asísku bergi brotið og það fólk kann ekkert frekar ensku en íslensku.

Þjóðernissinnarnir vilja augljóslega hreinan kynstofn íslendinga og ekki menga sína menningu með útlendri. Þeir vilja vernda menninguna og í því felst m.a. að halda tungumálinu hreinu, annað væri mótsögn. Vilji veggjakrotarar koma til móts við innflytjendurna svo þeir skilji slagorðin þyrftu þeir að rita þau á því tungumáli sem við á. Þó hjálpa tákn eins og blóðrauður hakakross til við að koma skoðunum á framfæri til þeirra sem ekki skilja illviljaðar upphrópanir.

Ég legg því til að rasískir veggjakrotarar verði sjálfum sér samkvæir og riti meiningar sínar á sínu ylhýra. Svo gætu þeir bætt við skýringum á því tungumáli sem við á. Það er betra.

Best væri samt ef rasistarnir hættu að vera rasistar og kenndu innflytjendum að meta okkar menningu og kenndu þeim tungumálið. Þannig vernda þeir menninguna og jafnframt tunguna. Það er best...

Af prófum og sextugum listamanni...

Nú eru próf. Það er gott. Kominn tími til. Prófatíð boðar nýja tíð með nýju upphafi. Það er nauðsynlegt að endurræsa kerfið endrum og eins.

Vil óska David Bowie til hamingju með sextugsafmælið nú á mánudaginn var. Allir ættu að leggja sig eftir þeim snillingi. Það er gott að hvíla lúinn heila í Amsterdam , fremja Rokk og ról sjálfsvíg og leita að Lífi á Mars. Auðgar andann.

Langar að birta ljóð. Þar kveður við fremur neikvæðan tón, líkt og allur heimsins harmur hvíli þungt á veikum herðum, líkt og ég sé aðframkominn í eymd og volæði. Að tilgangsleysið sé algjört. Tómhyggjan syngi lofsöngva um sjálfa sig í kollinum á mér líkt og spörfuglar vorsins því til heiðurs... en svo er ekki.

Í veraldlegar villur hef ég ratað,
mannorð mitt í auri út atað,
vegna hroka græðgi svika lyga og pretta
þeirra sem næst standa með hjálparhönd útrétta.

Eftir á, ég horfi út í geiminn, dreyminn,
dreg seiminn og spyr:
"Til hvers kom ég eiginlega í heiminn?"

Af deyfingum...

Fór áðan til tannlæknis. Hann deyfði á mér neðri kjálkann. Það er mjög skemmtilegt. Ég get slegið mig utanundir og bitið í tunguna án þess að finna nokkuð. Svo á ég erfitt með að tala. Aldrei hefði mér dottið í hug að þetta væri svona gaman. Ég held ég fari fljótlega aftur til tannlæknis...